اشکان صارمی جام جهانی ۲۰۲۶ با ثبت یک اتفاق تاریخی همراه شد؛ برای نخستین بار در تاریخ مسابقات، هر سه کشور میزبان یک دوره از جام جهانی پیش از رسیدن به مرحله یکچهارم نهایی از گردونه رقابتها کنار رفتند. آمریکا، کانادا و مکزیک که به طور مشترک میزبانی این دوره را بر عهده داشتند، همگی در مرحله یکهشتم نهایی شکست خوردند و پرونده حضورشان در این رقابتها بسته شد.
این دوره نخستین جام جهانی است که با میزبانی سه کشور برگزار میشود، اما برخلاف انتظار، هیچیک از میزبانان نتوانستند حضور خود را تا جمع هشت تیم پایانی ادامه دهند؛ موضوعی که در تاریخ این مسابقات بیسابقه است.
عملکرد میزبانان ۲۰۲۶ در مقایسه با بدترین نتایج تاریخ
اگرچه حذف هر سه میزبان در مرحله یکهشتم نهایی یک ناکامی بزرگ محسوب میشود، اما از نظر مرحله حذف، همچنان بدترین عملکرد تاریخ متعلق به آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۰ و قطر در سال ۲۰۲۲ است؛ دو کشوری که حتی موفق به عبور از مرحله گروهی نیز نشدند.
آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۰ نخستین میزبان تاریخ جام جهانی بود که نتوانست به مرحله حذفی صعود کند. قطر نیز در سال ۲۰۲۲ همین سرنوشت را تجربه کرد و حتی پس از دو مسابقه ابتدایی، امید خود برای صعود را از دست داد.
پیش از جام جهانی ۲۰۲۶، آمریکا در سال ۱۹۹۴ و ژاپن در سال ۲۰۰۲ دیگر میزبانانی بودند که در مرحله یکهشتم نهایی حذف شده بودند.
حذف سه میزبان؛ اتفاقی که برای نخستین بار رخ داد
تفاوت اصلی جام جهانی ۲۰۲۶ با دورههای گذشته، حذف همزمان هر سه میزبان است.
کانادا نخستین میزبان حذفشده بود و برابر مراکش شکست خورد. پس از آن، مکزیک در ورزشگاه آزتکا مغلوب انگلیس شد و بار دیگر از رسیدن به مرحله یکچهارم نهایی بازماند؛ مرحلهای که آخرین بار تنها در دو دوره میزبانی خود در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶ به آن رسیده بود.
در نهایت، آمریکا نیز به عنوان آخرین امید میزبانان، برابر بلژیک شکست خورد تا جام جهانی ۲۰۲۶ وارد مرحله یکچهارم نهایی شود؛ بدون حضور حتی یکی از سه کشور میزبان.
ادامه طلسم قهرمان نشدن میزبانان
حذف زودهنگام آمریکا، کانادا و مکزیک باعث شد روند ناکامی میزبانان در کسب عنوان قهرمانی نیز ادامه پیدا کند.
از زمان قهرمانی فرانسه در جام جهانی ۱۹۹۸، هیچ کشوری که میزبان رقابتها بوده نتوانسته جام قهرمانی را بالای سر ببرد. به این ترتیب، هفت دوره متوالی جام جهانی شامل سالهای ۲۰۰۲، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ بدون قهرمانی میزبان به پایان رسیده است.
این طولانیترین دوره بدون قهرمانی کشور میزبان در تاریخ جام جهانی محسوب میشود. رکورد قبلی مربوط به فاصله میان قهرمانی ایتالیا در سال ۱۹۳۴ تا قهرمانی انگلیس در سال ۱۹۶۶ بود که پنج دوره ادامه داشت.
کاهش تأثیر امتیاز میزبانی در فوتبال مدرن
در دهههای نخست برگزاری جام جهانی، میزبانی یکی از مهمترین عوامل موفقیت تیمها به شمار میرفت. اروگوئه (۱۹۳۰)، ایتالیا (۱۹۳۴)، انگلیس (۱۹۶۶)، آلمان غربی (۱۹۷۴)، آرژانتین (۱۹۷۸) و فرانسه (۱۹۹۸) همگی در خانه قهرمان جهان شدند.
اما در قرن بیستویکم، این برتری تا حد زیادی از بین رفته است. بهترین عملکرد میزبانان در این دوره تنها رسیدن به نیمهنهایی بوده؛ دستاوردی که کره جنوبی در سال ۲۰۰۲، آلمان در سال ۲۰۰۶ و برزیل در سال ۲۰۱۴ به آن رسیدند.
در جام جهانی ۲۰۲۶ حتی این موفقیت نیز تکرار نشد و هر سه میزبان پیش از رسیدن به جمع هشت تیم برتر از رقابتها کنار رفتند.
بدترین عملکرد میزبانان تاریخ جام جهانی
بر اساس مرحلهای که تیمهای میزبان در آن حذف شدهاند، ضعیفترین عملکردها به شرح زیر است:
- قطر (۲۰۲۲) – حذف در مرحله گروهی
- آفریقای جنوبی (۲۰۱۰) – حذف در مرحله گروهی
- آمریکا (۱۹۹۴) – حذف در مرحله یکهشتم نهایی
- ژاپن (۲۰۰۲) – حذف در مرحله یکهشتم نهایی
- کانادا (۲۰۲۶) – حذف در مرحله یکهشتم نهایی
- مکزیک (۲۰۲۶) – حذف در مرحله یکهشتم نهایی
- آمریکا (۲۰۲۶) – حذف در مرحله یکهشتم نهایی
- اسپانیا (۱۹۸۲) – حذف در مرحله گروهی دوم
- فرانسه (۱۹۳۸) – حذف در مرحله یکچهارم نهایی
- سوئیس (۱۹۵۴) – حذف در مرحله یکچهارم نهایی
- مکزیک (۱۹۷۰) – حذف در مرحله یکچهارم نهایی
- مکزیک (۱۹۸۶) – حذف در مرحله یکچهارم نهایی
- روسیه (۲۰۱۸) – حذف در مرحله یکچهارم نهایی
