اشکان صارمی نتفلیکس در سالهای اخیر سرمایهگذاری زیادی روی آثار کرهای انجام داده و The East Palace (قصر شرقی) نیز یکی از جاهطلبانهترین پروژههای این مجموعه محسوب میشود. سریالی که با ترکیب درام تاریخی، وحشت، فانتزی و اسطورههای کرهای تلاش میکند تجربهای متفاوت ارائه دهد. در همان قسمتهای ابتدایی، کیفیت بالای تولید، طراحی صحنه و فضاسازی چشمگیر توجه مخاطب را جلب میکند، اما هرچه داستان جلوتر میرود، مشکلات فیلمنامه بیش از پیش خودنمایی میکنند.
«قصر شرقی» از آن دسته آثاری است که ظاهر باشکوهش بسیار قویتر از محتوای آن است؛ سریالی که میتوان ساعتها درباره کیفیت فنی آن صحبت کرد، اما روایت شلوغ و پیچیده اجازه نمیدهد این زیبایی به یک اثر ماندگار تبدیل شود.
داستان؛ دو شکارچی حقیقت در میان ارواح
داستان در دوران چوسان روایت میشود؛ زمانی که مرگهای زنجیرهای ولیعهدهای خاندان سلطنتی، قصر را در هالهای از ترس و شایعات فراطبیعی فرو برده است. پادشاه برای کشف حقیقت از گوچئون، شمشیرزنی که توانایی مبارزه با ارواح و سفر به دنیای مردگان را دارد، کمک میگیرد. در کنار او، سانگگانگ قرار میگیرد؛ ندیمهای که به دلیل نفرینی مرموز میتواند صدای ارواح را بشنود.
این دو شخصیت در مسیر کشف راز قصر با ارواح انتقامجو، نفرینهای قدیمی و توطئههای سیاسی روبهرو میشوند. ایده اصلی داستان جذاب است و ظرفیت بالایی برای خلق یک معمای هیجانانگیز دارد، اما نویسندگان بهجای تمرکز روی این خط داستانی، مدام روایت را با خردهداستانها و قوانین جدید دنیای ارواح شلوغتر میکنند؛ موضوعی که بهتدریج تمرکز مخاطب را از بین میبرد.
کیفیت تولید؛ بزرگترین برگ برنده سریال
اگر بخواهیم تنها یک دلیل برای تماشای The East Palace بیاوریم، بدون شک کیفیت فنی آن خواهد بود. طراحی صحنه، لباسها، نورپردازی و معماری قصر در سطح بسیار بالایی قرار دارند و هر قاب سریال با دقت فراوان ساخته شده است. استفاده از رنگهای گرم در صحنههای روز و نورهای سرد در سکانسهای شب، فضای رازآلود داستان را تقویت میکند.
طراحی دنیای ارواح نیز یکی از نقاط قوت مهم سریال است. برخلاف بسیاری از آثار مشابه که بیش از حد به جلوههای کامپیوتری وابسته هستند، این مجموعه تعادل مناسبی میان جلوههای ویژه و طراحی هنری برقرار کرده است. نتیجه، فضایی وهمآلود و در عین حال چشمنواز است که تا پایان سریال جذابیت خود را حفظ میکند.
موسیقی و صداگذاری نیز نقش مهمی در ایجاد حس ترس دارند. سکوتهای حسابشده، زمزمه ارواح و افکتهای صوتی، بخش زیادی از دلهره سریال را شکل میدهند و باعث میشوند حتی زمانی که داستان افت میکند، فضای اثر همچنان تأثیرگذار باقی بماند.
از سوی دیگر، بازیگران نیز عملکرد قابل قبولی دارند. نام جو-هیوک شخصیت گوچئون را با آرامش و ابهت خاصی بازی میکند و رو یون-سئو نیز حضور دلنشینی در نقش سانگگانگ دارد. چو سونگ-وو با وجود زمان حضور محدود، یکی از بهترین اجراهای سریال را ارائه میدهد، اما فیلمنامه فرصت کافی برای پرداخت شخصیت او فراهم نمیکند.
جایی که سریال مسیرش را گم میکند
بزرگترین مشکل The East Palace فیلمنامه آن است. نویسندگان میخواهند همزمان یک داستان سیاسی، یک معمای کارآگاهی، یک روایت عاشقانه و یک اثر فراطبیعی را پیش ببرند، اما هیچکدام فرصت کافی برای رشد پیدا نمیکنند.
هر قسمت اطلاعات تازهای درباره قوانین دنیای ارواح، انواع نفرینها و گذشته شخصیتها ارائه میدهد، اما این اطلاعات به جای غنیتر کردن داستان، آن را پیچیده و گاهی خستهکننده میکنند. مخاطب بهجای همراه شدن با روند کشف رازها، مدام درگیر به خاطر سپردن قوانین جدید میشود.
این شلوغی روایی باعث شده بار احساسی داستان نیز از بین برود. رابطه گوچئون و سانگگانگ که میتوانست ستون اصلی سریال باشد، در نیمه دوم زیر سایه اتفاقات متعدد قرار میگیرد و بسیاری از لحظات احساسی بدون تأثیر لازم از کنار مخاطب عبور میکنند.
مشکل دیگر، ریتم نامتعادل سریال است. شروع داستان امیدوارکننده است و پایان نیز قابل قبول از کار درآمده، اما قسمتهای میانی بیش از حد صرف توضیح گذشته شخصیتها و اسطورههای مختلف میشوند. همین موضوع باعث افت هیجان و کاهش تعلیق شده و روند تماشا را دشوار میکند.
جمعبندی؛ زیبایی چشمنواز، داستانی فراموششدنی
The East Palace از نظر فنی یکی از بهترین سریالهای تاریخی سال محسوب میشود. طراحی هنری، فضاسازی، جلوههای بصری، موسیقی و بازی بازیگران همگی در سطح بالایی قرار دارند و نشان میدهند تیم سازنده برای تولید این پروژه زمان و هزینه زیادی صرف کرده است.
اما تمام این نقاط قوت نمیتوانند ضعف اصلی سریال یعنی فیلمنامه را جبران کنند. داستان بیش از حد شلوغ است، شخصیتها فرصت کافی برای پرداخت پیدا نمیکنند و ریتم نامناسب باعث میشود بسیاری از لحظات مهم تأثیر لازم را نداشته باشند.
در نهایت، اگر به درامهای تاریخی کرهای، آثار فانتزی و روایتهای فراطبیعی علاقه دارید، احتمالاً از تماشای این سریال لذت خواهید برد؛ بهویژه به خاطر کیفیت بصری خیرهکننده آن. اما اگر انتظار داستانی منسجم و شخصیتهایی ماندگار دارید، The East Palace نمیتواند تمام انتظارات شما را برآورده کند.
